Osteopaard.nl

Interessante Casus

 

Juni 2017

 

Anamnese datum : 05/04/2012

 

Het gaat hier om de 12 jarige kruising teef Astero.

Astero is een gezond uitziende vriendelijke wat oudere rustige hond.

Eigenaresse heeft haar 7 jaar geleden als 'opvanghond' uit Griekenland liefdevol opgenomen.

In de voorgeschiedenis is er sprake van een trauma en een Hernia operatie.

Na de Herniaoperatie, nu ongeveer 6 jaar geleden, heeft Astero nooit meer goed gelopen.

Er was sprake van een dronkemansgang en ze struikelde dan wel sleepte regelmatig met haar achterpoten over de grond. Gelukkig is ze wel continent.

De behandelend dierenarts gaf haar ontstekingsremmende en pijnbestrijdende medicijnen.

Op de röntgenfoto was er sprake van uitgebreide slijtage over meerdere borst en lendewervels en SI gewrichten.

Een aantal weken voor de anamnese datum ging e.e.a. plotseling een stuk slechter, eigenlijk zonder aanleiding.

Ze zakt regelmatig door haar achterpoten, loopt te zwalken, valt af en toe om en gaat, ook tijdens het uitlaten, waar ze overigens erg naar uitkijkt, veel zitten en zelfs liggen maar blijft er zeer vrolijk en levenslustig onder.

Astero presenteerde zich bij mij als een hele vrolijke, vriendelijke hond die moeilijk op haar achterpoten kon blijven staan zowel in stand als in gang.

Er was sprake van een uitgesproken ataxie (evenwichts en coördinatie problemen), een bolle rug en zeer matige bespiering van de rug en achterhand.

De houdingsreflexen (nodig om houding en beweging te corrigeren) maar ook andere belangrijke reflexen waren nauwelijks aanwezig.

Er was dus sprake van een progressief ernstig neurologisch probleem, mogelijk komend van uit de rug, waardoor het staan en gaan steeds moeilijker tot haast onmogelijk werd.

Toch zijn we, omdat zowel eigenaresse als ik meenden dat Astero geen pijn had en nog zo graag wil, begonnen met fysiotherapie.

De behandeling was er ondermeer op gericht om de achterhand zoveel als mogelijk prikkels te geven en de spieren te versterken.

Daartoe deed eigenaresse dagelijks een aantal oefeningen/handelingen.

Zes weken later heb ik Astero weer een keer gezien en helaas moest ik erkennen dat het beeld wat slechter was geworden ondanks de inzet van eigenaresse.

Er zijn van die momenten dat je haast de handdoek in de ring moet gooien, maar accepteren doe je dat natuurlijk niet, dus toch blijven proberen, haast tegen beter weten in, temeer daar ze nog zo'n levensvreugde toonde!

Een week geleden belde eigenaresse mij op om nog een keer langs te komen.

Zij wil Astero, indien mogelijk, toch nog een poosje bij haar houden om haar nog wat met haar andere honden te laten spelen en buiten nog wat te laten rennen, want dat wil ze nog zo graag, maar dat gaat helaas niet meer omdat haar achterpoten nauwelijks iets meer doen....

Inmiddels hebben we haar een hondenrolstoel aangemeten en daar is ze, zie de foto, hard mee aan het oefenen en dat gaat haar steeds beter af!

Ik ben het er absoluut mee eens dat je zo'n levenslustige hond, als zij het lichamelijk aan kan en geen pijn heeft, nog best een kans mag geven, maar.....we zullen altijd de vinger aan de pols moeten houden.

Het belangrijkste is dat het een hondwaardig bestaan blijft.

Graag wil ik nog even kwijt dat ik heel veel respect heb voor mensen die op deze super gemotiveerde en liefdevolle manier omgaan met hun huisdieren!

Je ziet het helaas ook vaak héél anders.....

 

Zo redt ik mij thuis.....

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Nog wel een beetje wennen.....maar het gaat steeds beter!!!

 

 

 

Eerder ging het om de vijfjarige Teckel Appie.

 

Anamnese datum: 02/11/2012

 

Appie is een redelijk sociale rustige gecastreerde reu.

4 dagen voor de anamnese datum was Appie wat stijfjes met uitlaten en de volgende dag kon hij niet lopen, zakte volledig door de achterhand en/of viel om.

Tevens liet Appie zijn plas en poep lopen.

Dezelfde dag is Appie naar de Dierenarts geweest.

Deze schreef na onderzoek morfineachtige pijnstillers voor en ontstekingsremmers, rust, manueel blaas legen ed.

Appie presenteerde zich bij mij als een redelijk attente, rustige wat angstige hond die niet op zijn achterpoten kon staan en gedragen werd.

In stand waren zijn achterpoten spastisch waarop hij wel kon staan maar geen evenwicht had dan wel willekeurige bewegingen.

Hij had een zeer gespannen bolle pijnlijke rug bij onderzoek.

De meeste reflexen waren afwezig of pathologisch.

Hier was sprake van een plotseling opgetreden verlamming van de achterhand, zonder oorzaak, mogelijk vanuit de rug komend.

(eig. wilde geen nader onderzoek).

In een maand tijd heb ik Appie 3 keer gezien.

Tijdens deze sessies heb ik veel oefeningen en massage technieken gedaan, alsmede osteopathische technieken maar hem ook steeds uitgebreid getest.

Mijn belangrijkste taak was het instrueren van de eig. v.w.b. het revalidatie schema.

Dagelijks kreeg Appie Warmte therapie, Stimulerende oefeningen, Evenwichtsoefeningen en werd hij gemasseerd.

In de loop van de tijd zag je dat Appie weer bewust de achterpoten ging bewegen, er zelfs weer op ging staan en loopbewegingen ging maken.

Het neurologische beeld werd ook beter (reflexen e.d.) en hij ging weer met zijn staart zwaaien.

Hij ging weer lopen m.b.v. een draagdoek , de tijdelijke katheter ging eruit en de meeste medicijnen werden afgebouwd.

Hij zat nog maar weinig in de bench om hem zoveel als mogelijk prikkels te geven.

Eind november heb ik nog een keer telefonisch contact gehad met de eig.

Het gaat heel goed met Appie; hij loopt nog wel wat waggelend, maar wel zonder ondersteuning in een normale gang en hij gaat nog dagelijks vooruit.

Hij is weer vrolijk, ondeugend en wil weer spelen.

Een hele indrukwekkende verbetering.

Gezien zijn leeftijd zullen de eigenaren voorlopig doorgaan met de revalidatie omdat er nog wel wat stapjes zijn te maken!

 

 

 

Eerder ging het om de 5 jarige Bulldog Koos

 

Anamnese datum: 30/03/2012

 

Koos is een rustige, vriendelijke, afwachtende gesteriliseerde teef.

Ongeveer 3 weken voor de anamnese datum ontstonden er spontaan indrukwekkende pijnklachten die zich uitten in hijgen, slikken, bibberen, gillen en men kon haar ook niet aanraken!

Met het plassen en poepen had ze steeds meer problemen en ze ging tijdens het uitlaten veel zitten.

Zij kon uit het niets een enorme gil geven van de pijn.

Pijnstillers, spierverslappers en manueel therapie gaven niet veel verlichting.

Koos stond met een bolle rug, zakte door de achterhand en liep erg instabiel.

De röntgenfoto gemaakt door de behandelend dierenarts gaf aan dat er sprake was van uitgebreide spondylose/spondylarthrose (slijtage) over een groot aantal wervels vanaf het midden van de rug tot aan het heiligbeen.

De situatie was van dien aard dat er gesproken werd over euthanasie!

In een periode van 9 maanden heb ik Koos 4 keer gezien.

Mijn belangrijkste taak was het instrueren van de eigenaars v.w.b. het revalidatieschema.

Bij Koos betrof het een aantal massage technieken; oefeningen om de achterhand - en rugspieren te versterken en warmte behandeling.

Bovendien heb ik adviezen gegeven v.w.b. de ADL.

Daarnaast heb ik iedere sessie Koos helemaal nagekeken om de veranderingen vast te kunnen leggen en heb haar tevens een osteopathie behandeling gegeven.

Eind september heb ik Koos voor de laatste keer gezien en kreeg van de eigenaren te horen dat Koos weer helemaal de oude is en helemaal geen pijn meer heeft.

Zij speelt weer, is vrolijk en ondeugend en springt weer op de bank.

Werkelijk een heel indrukwekkende verbetering!

Gezien haar leeftijd zullen de eigenaren voorlopig jaren door gaan met de revalidatie, hetgeen ze overigens heel erg leuk vinden om te doen, omdat het euvel, slijtage, niet zal verdwijnen.

Bijgewerkt tot: 14/07/2017